Gen. dywizji pilot Henryk Michałowski

Generał dywizji pilot Henryk Michałowski

 michalowski henryk 

Urodził się 2 lutego 1927 roku w Baranowiczach w województwie nowogródzkim. W 1944 roku ukończył dziesięcioletnią szkołę w Baranowiczach uzyskując świadectwo maturalne. W następnym roku przyjechał do Polski i zamieszkał w Gdańsku. Ukończył kurs szybowcowy w miejscowym aeroklubie. 14 października 1948 roku został powołany do służby wojskowej – odbywał ją w 5. Łużyckim Pułku Czołgów w Szczecinku.

26 września 1949 roku został przyjęty do Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Dęblinie. Ukończył ją 15 lipca 1951 roku jako podporucznik pilot. Otrzymał przydział do 1. Pułku Lotnictwa Myśliwskiego „Warszawa”. Początkowo był pilotem, od 19 listopada 1951 roku – starszym pilotem, od 2 października 1953 roku – dowódcą eskadry a od 5 września 1954 roku – pomocnikiem dowódcy pułku do spraw pilotażu.

W październiku 1955 roku został  skierowany na kurs lotniczo-taktyczny dowódców pułków w Centralnym Ośrodku szkolenia lotniczo-Taktycznego w Lipiecku. Po kursie, 26 października 1956 roku objął funkcję dowódcy 31. Pułku Lotnictwa Myśliwskiego w Łasku. Od 11 lipca 1958 roku był dowódcą 31. Pułku Szkolno-Bojowego który powstał w wyniku przeformowania 31. plm i wchodził w skład Oficerskiej Szkoły Lotniczej nr 5 w Radomiu. 31. Pułkiem dowodził do 25 września 1961 roku. Później był zastępcą komendanta OSL nr 5 do spraw szkolenia, a od 30 września 1962 roku – komendantem.

Od lipca 1963 roku do lipca 1965 roku studiował w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego SZ ZSRR im. K. Woroszyłowa w Moskwie. Po studiach, 27 lipca 1965 roku został szefem lotnictwa myśliwskiego 2. Korpusu Obrony Powietrznej Kraju w Bydgoszczy. 12 stycznia 196 roku zaczął pełnić obowiązki zastępcy dowódcy 3 Korpusu Obrony Powietrznej Kraju we Wrocławiu, a 6 czerwca 1968 roku został dowódcą 3. KOPK we Wrocławiu. Funkcję tę sprawował do 11 marca 1972 roku.

Po krótkim okresie pełnienia obowiązków, 14 października 1972 roku został zatwierdzony na stanowisko dowódcy Wojsk Lotniczych. Dowodził nimi do  2 sierpnia 196 roku. Później pozostawał do dyspozycji ministra obrony narodowej. Od 11 listopada 1977 roku do 1 marca 1984 roku był attaché wojskowym i lotniczym w Pradze. 17 grudnia 1986 roku został przeniesiony w stan spoczynku.

Do stopnia generała brygady został awansowany 10 października 1969 roku; do stopnia generała dywizji – 1 października 1974 roku.

Był pilotem wojskowym pierwszej klasy z nalotem około 4000 godzin. W swojej karierze latał na samolotach UT-2, CSS-13, Jak-9, Jak-23, MiG-15, MiG-17, Lim-1, Lim-2, Lim-5 oraz TS-8 Bies.

Odznaczony Orderem Sztandaru Pracy I klasy, Krzyżami Oficerskim i Kawalerskim OOP, srebrnym Krzyżem Zasługi.

Zmarł 9 stycznia 2017. Pochowany 17 stycznia 2017 roku na cmentarzu Junikowo w Poznaniu. 



(Na podstawie "Dowódcy pułków lotnictwa wojskowego w latach 1921-2012", Józef Zieliński, wydawnictwo GRETZA Robert Gretzyngier 2016)