Geneza powstania nowego śmigłowca bojowego przeznaczonego dla sił zbrojnych ZSRR oraz sojuszników z Układu Warszawskiego sięga połowy lat 60-tychy. Radzieccy decydenci wojskowi, pod wpływem osiągnięć wojsk amerykańskich wykorzystujących śmigłowce w konflikcie w południowej Azji, zauważyli nowe możliwości zastosowania uzbrojonych latających maszyn. Opracowanie nowego śmigłowca zlecono OKB M.L. Mila.

Jego koncepcja, wynikająca w dużej mierze z założeń taktycznych opracowanych przez sztabowców wojsk Układu Warszawskiego na przełomie lat 60-tych i 70-tych, odbiegała jednak od konstrukcji zachodnich, nie znajdując ścisłego odpowiednika po drugiej stronie „żelaznej kurtyny”. Miał to bowiem być z założenia swoisty „latający bojowy wóz piechoty” (wyraźnie nawiązujący do wprowadzonego w tym okresie do służby BWP-1), zdolny nie tylko do wspierania ogniem własnych oddziałów, ale także do przewożenia niewielkich grup piechoty.

Nowy śmigłowiec, oznaczony W-24 (Hind - Łania), powstawał jako ewolucyjne rozwinięcie uzbrojonej wersji transportowego Mi-8 oraz skonstruowanego nieco wcześniej morskiego Mi-14. Prototyp, na którym zastosowano układ napędowy w postaci 2 silników TW2-117 (z Mi-8) został oblatany w październiku 1969 roku. Śmigłowiec różnił się od swojego protoplasty kabiną pilotów, w której fotele ustawiono w systemie tandem, zakrytą wspólną owiewką oraz smuklejszym, opancerzonym kadłubem płynnie przechodzącym w belkę ogonową i chowanym w locie trójpodporowym podwoziem. Jeszcze przed zakończeniem prób państwowych, jesienią następnego roku została uruchomiona produkcja seryjna śmigłowca pod oznaczeniem Mi-24 (Hind-A). W 1972 r. zastąpił go model Mi-24A (Hind-B), napędzany docelowymi silnikami TW3-117 i wyposażony w stosowane do dziś skrzydełka o ujemnym wzniosie. W kolejnych latach powstawały nowsze wersje śmigłowca różniące się wyposażeniem jak i możliwością przenoszenia nowego uzbrojenia.

Najważniejsze z nich to:
Mi-24D (Hind-D) (wer. exp. Mi-25) - najpopularniejsza wersja oblatana w 1975 r., przeznaczona do niszczenia czołgów, wyposażona w systemy kierowania ogniem do wystrzeliwania przeciwpancernych pocisków rakietowych 9M17 Skorpion. Mi-24D posiadał nową dwuczęściową kabinę pilotów,
Mi-24W (Hind-E) (wer. exp. Mi-35) - wersja rozwojowa śmigłowca z początku lat 80., uzbrojona w nowe przeciwpancerne pociski rakietowe 9M114 Kokon,
Mi-24P (Hind-F) - śmigłowiec szturmowy z dwulufowym działkiem kalibru 30 mm mocowanym nieruchomo po prawej stronie kadłuba.

Łączna produkcja (kilkunastu wersji i modyfikacji) przekroczyła 2300 egzemplarzy, z tego ok. 1/3 wyeksportowano do wielu krajów na całym świecie. Mi-24 brały (i nadal biorą) udział w wielu konfliktach zbrojnych w Europie, Azji, Afryce i Ameryce Łacińskiej, a uzyskane tam doświadczenia były wykorzystywane przy opracowywaniu kolejnych modyfikacji śmigłowca i jego wyposażenia. Obecny producent śmigłowców Mi-24 firma Rostwertol również prowadzi prace nad unowocześnieniem swojej maszyny. W 1999 roku została oblatana ostatnia modyfikacja przeznaczona dla armii rosyjskiej Mi-24M i jego eksportowa odmiana Mi-35M.

Mi-24 w Polsce:

Pierwsze cztery śmigłowce Mi-24D przyleciały na lotnisko w Leźnicy Wielkiej – bazy 37.PŚT – w dniu 20 września 1978 r. Przyprowadzili je lotnicy sowieccy. Były to fabrycznie nowe egzemplarze o numerach od A1013 do A1016, którym nadano dwucyfrowe numery taktyczne będące końcówkami numerów fabrycznych i weszły na stan utworzonego w ramach pułku Klucza Śmigłowców Szturmowych. Taka sytuacja trwała do 1981 roku, kiedy to postanowiono przenieść klucz do pułku bojowego w strukturach Wojsk Lądowych. Wybór padł na 49. PŚB z Pruszcza Gdańskiego, gdzie sformowano 8. eskadrę śmigłowców szturmowych, w której od w października bazowały cztery kolejne śmigłowce Mi-24D o numerach fabrycznych od 103174 do 103177. Kolejne dostawy do 49. PŚB miały miejsce na przełomie października i listopada 1984 r (maszyny o numerach fabrycznych od 410456 do 410461) oraz rok później (lipiec 1985 – 410584 i 410585). Na tym zakończono zakupy wersji D. Kolejna partia 16 śmigłowców, ale już w nowszej wersji W została dostarczona w 1986 roku. Tym razem wszystkie maszyno wcielono do 56. KPŚB w Inowrocławiu przezbrajając tamtejszą 3. eskadrę w nowy sprzęt. W tym momencie na uzbrojeniu Wojsk Lądowych było 16 maszyn wersji D w 49. PŚB i 16 wersji W w 56KPŚB. Kolejna dostawa szturmowych Mi-24 mały miejsce dopiero w 1996 roku, kiedy to Wojska Lądowe pozyskały 18 używanych maszyn w wersji D od lotnictwa Niemiec (ex-NRD). 16 z nich zostało wyremontowane w WZL-1 w Łodzi i przydzielone do 49.PŚB.

Mi-24D "016" jeszcze z dwucyfrowym numerem taktycznym podczas jednej z pierwszych publicznych prezentacji.