W październiku 1961 roku w ZSRR zaprezentowano nowy prototyp średniego wielozadaniowego śmigłowca z napędem turbinowym W-2. Polska od początku podjęła starania o przeniesienie produkcji tego śmigłowca do Świdnika (miałby zastąpić produkowanego w zakładzie Mi-1 pod oznaczeniem Sm-1 i jego wersję Sm-2). Osiągnięto porozumienie ze strona radziecką i w 1964 roku w WSK Świdnik rozpoczęto przygotowania do produkcji śmigłowca W-2 pod radzieckim oznaczeniem Mi-2. Pierwszy Mi-2 zmontowany z dostarczonych z ZSRR części oblatano w 26 sierpnia 1965 roku, natomiast pierwszy całkowicie zbudowany w Świdniku (nr fabr. 520001) oddano trzy miesiące później. Produkcję seryjną rozpoczęto w połowie 1966 roku.

Pierwszy seryjny Mi-2 (nr fabr. 510101086) dostarczono polskiemu lotnictwu wojskowemu w grudniu 1966 roku. Trafił on do 47. Pułku Lotnictwa Łącznikowo-Sanitarnego w Modlinie, w którego wyposażeniu były SM-1 i SM-2. Od początku 1967 roku rozpoczęto rytmiczną produkcję seryjną śmigłowca po około 50 sztuk w serii. W jej toku powstało wiele wersji śmigłowca i jego modyfikacji, przy czym sześć z nich traktowano jako wyjściowe i na ich podstawie konstruowano śmigłowce specjalistyczne dostosowane do potrzeb użytkownika: łącznikowo-transportowe, rolnicze, pasażerskie o podwyższonym standardzie, szkolne (dwustery), ratownictwa morskiego i lądowego oraz uzbrojone. Łącznie zbudowano około 5500 śmigłowców Mi-2, z czego do sił zbrojnych trafiło ponad 280 egzemplarzy, dużą część Mi-2 wyeksportowano do ZSRR. Maksymalny pułap: 4000 m. Prędkość maksymalna: 200 km/h. Maksymalny zasięg: 797 km. Koszt eksploatacji na jedną godzinę lotu kształtował się około: 1.737,73 zł.

Dodatkowo na bazie Mi-2 powstał śmigłowiec PZL-Kania - daleko posunięta modernizacja napędzana silnikami Allison C20B, o przegubowym wirniku głównym z laminatu. W obu wirnikach znajduje się elektryczna instalacja przeciwoblodzeniowa.