Doświadczenia zebrane podczas wojny koreańskiej zaowocowały w ZSRR koncepcją nowej generacji samolotów myśliwskich, charakteryzujących się prędkością Ma 1,5-1,7 i skrzydłami o dużym skosie. Jednym z biur konstrukcyjnych, które przystąpiły do projektowania nowych samolotów oprócz biur Jakowlewa i Mikojana było OKB P. Suchoja. To ostatnie przedstawiło dwie koncepcje nowego samolotu oznaczone jako S (skrzydła skośne) i T (skrzydła trójkątne). Do dalszego rozwoju wybrano projekty S-1 oraz T-3. Projekt S-1 stał się późniejszym Su-7, a T-3 rozwijano dalej tworząc myśliwiec przechwytujący Su-9.

Samolot S-1 zbudowano w układzie średniopłata ze skrzydłami skośnymi o krawędzi natarcia 60°. Pierwszy lot prototyp S-1 wykonał lot 7 września 1955 roku, pilotowany przez Andrieja Koczetkowa. Podczas prób prototyp S-1 jako pierwszy samolot w lotnictwie ZSRR przekroczył 9 czerwca 1956 roku dwukrotną prędkość dźwięku osiągając Ma=2,03 (2170 km/h). We wrześniu 1956 roku oblatano drugi prototyp S-2 posiadający dłuższy kadłub, który w jednym z lotów osiągnął wysokość 19 100 m, co było wówczas rekordem w ZSRR. W 1957 roju samolot Su-7 rekomendowano do produkcji seryjnej, chociaż próby państwowe zakończyły się dopiero w grudniu 1958 roku. Pierwszy seryjny Su-7 oblatano w marcu 1958 roku. Historia samolotu Su-7 mogłaby się wtedy zakończyć, gdyby nie pilna potrzeba posiadania pod koniec lat 50. w ZSRR samolotu myśliwsko-bombowego, przeznaczonego do uderzeń na cele naziemne. Su-7 z racji swej prędkości, dużego udźwigu uzbrojenia, sporego zasięgu i mocnego silnika nadawał się do tego znakomicie.

24 kwietnia 1959 roku oblatano prototyp S-22-1 będący myśliwsko-bombową wersją Su-7. W drugiej połowie 1960 roku rozpoczęto produkcję tego samolotu pod oznaczeniem Su-7B. W międzyczasie dokonywano różnych usprawnień, mimo to samolot nadal przysparzał problemów w eksploatacji. W 1962 roku do produkcji trafiła zmodernizowana wersja oznaczona Su-7BM, przystosowana do przenoszenia bomb jądrowych.

Korzystając z płatowca Su-7 stworzono eksperymentalny samolot o zmiennej geometrii skrzydeł Su-7IG oblatany 2 sierpnia 1966 roku. Skrzydła Su-7IG miały w locie możliwość ustawienia w dwóch skrajnych położeniach: do startu i lądowania na skos 30° oraz do lotu na skos 63°. Dzięki temu samolot miał małą prędkość lądowania, a jednocześnie dużą prędkość maksymalną i zasięg. W wyniku prac nad Su-7IG powstała rodzina samolotów Su-17/-20/-22, będąca rozwinięciem Su-7.

Prototyp Su-17 (ozn. fab. S-32) został oblatany w 1968 roku, by w latach 1970-72 wejść do produkcji jako wersja przejściowa z silnikiem początkowo AL-7F-1, później AL-21F3. Kolejna modyfikacja oznaczona S-32MK została wprowadzona do produkcji w 1973 roku – w wersji eksportowej jako Su-20 m.in. do Polski (produkcja trwała do 1976r.). W kolejnych latach płatowiec był nadal modernizowany, by w 1980 roku trafić do produkcji seryjnej pod oznaczeniem Su-17M4 (ozn fab. S-54K). Samoloty w tej wersji zostały zakupione m.in. przez Polskę, NRD, Czechosłowację. Wyprodukowano seryjnie ponad 1200 sztuk różnych wersji Su-17 (wg innych źródeł 1600) w tym ponad 620 Su-22M4. Dla potrzeb szkolenia opracowano wersję dwumiejscową szkolno-bojową pod oznaczeniem Su-22UM3K, zakupioną również przez Polskę. Wersja Su-20 nie posiadała odmiany dwumiejscowej, do momentu zakupu Su-22 szkolenie odbywało się na starszym typie Su-7U.

Su-22 w Polsce:

Jedyną jednostką WP, która została wyposażona w Su-20 była 7. BLRO w Powidzu, przekształcona później w 7. PLB-R. Pierwsze 6 egzemplarzy Su-20 trafiło do Polski w 1974 roku. Do Powidza dostarczono ogółem 27 egzemplarzy, w tym kilka w wersji rozpoznawczej Su-20R. Polskie lotnictwo było jedynym, poza krajem producenta, użytkownikiem samolotu w Układzie Warszawskim. Su-22 zaczęto wprowadzać na uzbrojenie pułków myśliwsko-bombowych WP w 1984 roku. Jako pierwszy został w nie wyposażony 6. PLM-B z Piły. Kolejne samoloty wprowadzano na uzbrojenie 8. PLM-B z Mirosławca, 40. PLM-B ze Świdwina oraz III esk. 7. PLB-R z Powidza. Łącznie sprowadzono do Polski 90 maszyn wersji Su-22M4 oraz 20 szkolno-bojowych Su-22UM3K. Samoloty Su-22 są nadal na wyposażeniu 1. SLT ze Świdwina (40., 8., i 7. elt – wszystkie podlegają 21. BLT Świdwin ).