Pod koniec lat 1940. w LWD w Łodzi powstał projekt wstępny samolotu przejściowego o nazwie Bies, przeznaczonego do zaawansowanego treningu dla pilotów myśliwskich. Projektu jednak nie zrealizowano ze względu na rozwiązanie zakładów i przenosiny większości pracowników do Warszawy. Realizację projektu Biesa przeniesiono do CSS na Okęciu, ale do właściwych prac nad Biesem przystąpiono dopiero w 1953 w Instytucie Lotnictwa. Tutaj zespół inżynierów pod kierunkiem T. Sołtyka opracował kilka koncepcji, by ostatecznie wybrać klasyczną, ze śmigłem ciągnącym. Ważnym elementem projektu było założenie, iż będzie to samolot całkowicie metalowy z trójkołowym podwoziem z kółkiem przednim. Jako jednostkę napędową wybrano pierwszy całkowicie wyprodukowany w powojennej Polsce silnik tłokowy WN-3 (konstrukcji inż. Wiktora Narkiewicza) w układzie siedmiocylindrowej gwiazdy, o mocy startowej 320 KM. Prototyp do prób statycznych miał nr zero, natomiast P1, P2, P3 – to oznaczenia prototypów latających. Oblot prototypu P1, za sterami którego zasiadł pilot doświadczalny IL Andrzej Abłamowicz odbył się 23 lipca 1955 r.

Pozostałe dwa egzemplarze oderwały się od ziemi w tym samym roku. Latali na nich przede wszystkim piloci doświadczalni: Andrzej Abłamowicz i Ludwik Natkaniec. Państwowe Próby Kontrolne prototypu Biesa P2 (z silnikiem WN-3 nr 2) odbyły się w okresie 25.09.1956 - 12.03.1957. Prowadził je por. inż. Gustaw Potocki z Instytutu Naukowo-Badawczego Wojsk Lotniczych (późniejszego ITWL). Po udanym zakończeniu prób samolot został zakwalifikowany do produkcji seryjnej i zamówiony przez wojsko. Natomiast egzemplarze prototypowe pozostały w Instytucie i służyły do prób rozwojowych, do promocji samolotu i również lotów rekordowych. Rekordy ustanowiono przed podjęciem produkcji serii próbnej (10 sztuk zbudowanych w WSK Okęcie), której pierwszy egzemplarz oderwał się od ziemi 30 maja 1957r. Próby pierwszej serii przeprowadzali piloci doświadczalni WSK Okęcie: M. Miłosz, który wykonał pierwszy lot i A. Szymański, natomiast loty odbiorcze z ramienia zamawiającego wykonywali piloci wojskowi: Z. Cypelt i J. Okulicz.

Następnie produkcja TS-8 Bies BII została przeniesiona do Mielca, gdzie pierwszy samolot oderwał się od ziemi 23 sierpnia 1958 r; miał on oznaczenie 1E-0101 – czyli pierwsza seria, pierwszy egzemplarz. Lot wykonał pilot doświadczalny wytwórni mieleckiej, inż. T. Gołębiewski. W Mielcu zbudowano 231 samolotów, ostatni egzemplarz oznaczony 1E-1021, został oblatany 7 lutego 1961 (ostatnie 10 sztuk wyprodukowano w wersji TS-8 BIII). W Mielcu wykonywali obloty: T. Gołębiewski, Z. Korab, Z. Dzwonowski, L. Stęch i M. Skowroński, loty sprawdzające wykonywał A. Gruba, natomiast z ramienia zamawiającego loty odbiorcze wykonywali piloci wojskowi: C. Meder, W. Liwiński i Z. Ostrowski. Samoloty były odprowadzane z wytwórni do jednostek przez personel latający wytwórni.

Biesy zaczęto wycofywać z wojskowych jednostek szkolnych w połowie lat 60-tych w związku z rozpoczęciem wprowadzania do szkolnictwa nowego samolotu odrzutowego konstrukcji T. Sołtyka – TS-11 „Iskra”. Ponad 100 samolotów TS-8 zostało w tym czasie przekazanych do lotnictwa cywilnego – aeroklubów, gdzie służyły na ogół do końca lat 70. Kilka egzemplarzy zostało odbudowanych i przywróconych do stanu lotnego (zarejestrowane w klasie specjalnej). Dwa TS-8 były używane w Indonezji.