Odrzutowy samolot myśliwski III generacji MiG-29 („izidielije 9.12” – produkt „9.12”) został zaprojektowany w 1972 r. pod kierunkiem R. Bielakowa, głównego konstruktora OKB im. Mikojana. Głównym celem nowego projektu było zastąpienie samolotów typu MiG-21 i MiG-23 na nowocześniejsze. Samolot miał być tzw. lekkim myśliwcem frontowym, uzupełniającym ciężki myśliwiec przewagi powietrznej Su-27. W konstrukcji skoncentrowano się na osiągnięciu dobrych parametrów lotnych i manewrowych uzyskanych drogą dopracowania koncepcji aerodynamicznej.

Pierwszy prototyp wzniósł się w powietrze 6 października 1977 roku (oblotu dokonał A. Fiedotow). Produkcję seryjną rozpoczęto w 1982 roku jeszcze w trakcie próg państwowych. Pierwsze seryjne samoloty MiG-29 „9.12” (Fulcrum-A – wersja jednomiejscowa) weszły do służby w 1983 r, zaś w wersji dwumiejscowej, szkolno-bojowej MiG-29UB „9.51” (Fulcrum-B) 1985r. Oficjalnie wojska lotnicze ZSRR przyjęły na uzbrojenie nowe samoloty w: 1987 r. MiG-29 a w 1991 r. MiG-29UB.

Wersja „9.12” produkowana była również w dwóch słabiej wyposażonych wersjach eksportowych. Wersja „9.12A” przeznaczona na eksport do krajów Układu Warszawskiego (m.in. Polska, Czechosłowacja, NRD, Rumunia). Wersja „9.12B” była eksportowana poza Układ Warszawski - zakupiły ją m.in. Irak i Peru, a także - po rozpadzie Układu Warszawskiego - w 1993 r. Węgry.

Samolot MiG-29 był produkowany w kilkunastu wersjach i odmianach tak na potrzeby sił powietrznych ZSRR jak i na eksport. W 1990 r. wojska lotnicze ZSRR przestały kupować MiG-29, przez co zaprzestano produkcji seryjnej. Samolot jednak wciąż rozwijano. Powstała wielozadaniowa wersja MiG-29M (Fulcrum-E), później przeznaczona na lotniskowiec pokładowa wersja MiG-29K. Obecnie samolot wciąż jest modernizowany. Nowa wersja MiG-29OVT znana również jako MiG-35 oprócz nowoczesnej awioniki posiada nowe silnik z możliwością wektorowania siły ciągu we wszystkich trzech wymiarach.

MiG-29A/UB w Polsce

Pierwsze rozmowy o zakupie nowyc h myśliwców na potrzeby lotnictwa polskiego rozpoczęto w Moskwie w 1985 roku. W 1987 roku sfinalizowano zamówienie na 12 samolotów (w opcji 9xMiG-29A + 3xMiG-29UB) z terminem dostaw 7 samolotów w 1989r (4 + 3) i w 1990 roku 5 bojowych. Weszły one na uzbrojenie 1 eskadry 1 PLM z Mińska Maz.

W 1995 roku Polska pozyskała 10 używanych maszyn (9 bojowych i jedną szkolno-bojową) od Republiki Czeskiej, przekazując w zamian 11 śmigłowców PZL W-3 Sokół. Weszły one na wyposażenie 2 eskadry 1 PLM. Samoloty dostarczono na początku 1996 r.

W roku 2004, za symboliczną opłatę 1 Eoro za sztukę, Polska odkupiła od Luftwaffe 23 używane maszyny. Ze względu na różnice w wyposażeniu oraz znaczne zużycie podjęto decyzję o włączeniu do służby jedynie 14 znajdujących się w najlepszym stanie maszyn. Modernizacje i remonty przeprowadzone zostały w WZL nr 2 w Bydgoszczy oraz w WZL nr 4 w Warszawie. Poniemieckie MiGi-29G/GT (w trakcie służby w Niemczech zostały zmodernizowane przy udziale RSK MiG do wersji MiG-29G - bojowe i GT – szkolno-bojowe, gdzie litera G oznacza skrót od słowa German określającego niemiecką wersję - modernizację MiG-29) otrzymała 41 elt z Malborka, latająca do tej pory na samolotach MiG-21MF. Obecnie polskie lotnictwo użytkuje łącznie 31 maszyn bojowych MiG-29 „9.12” oraz szkolno-bojowych MiG-29UB „9.51”. Przewiduje się, iż znaczna ilość samolotów po modernizacji pozostanie w służbie do 2025 roku, chociaż kilka płatowców zostało wycofanych ze służby lub w ogóle do niej nie weszło (maszyny z Niemiec) i przekazane jako eksponaty muzealne lub pomoce naukowe.